Kerstdiner

Bij de meeste mensen is eerste kerstdag een logistieke operatie. Wie haalt oma op, wie doet het toetje, wie staat om vier uur met een pan die niet gaart en een keuken die te klein is. Hier hoef je alleen binnen te komen en een stoel te kiezen. De rest gebeurt om je heen.

Verwacht geen kerstshow met een act tussen de gangen en geen gastheer die het programma aankondigt. Het is een avond eten in een huis waar de vloer kraakt, waar niemand zijn stem dempt en waar het gesprek vanzelf de tafel overgaat. Wat er precies gebeurt tussen het eerste glas en het laatste bord, bepalen de mensen die er zitten.

Voor wie geen zin heeft om zelf te koken. Voor wie het huis juist te vol heeft en er even uit wil. Voor wie alleen woont en toch liever tussen de mensen eet dan tegenover de televisie. En voor de buurman die anders zijn kerst doorbrengt met een boterham en een herhaling van de vorige kerst.

Kinderen eten hier gewoon mee aan dezelfde tafel, en als ze halverwege liever onder die tafel zitten kijkt niemand daarvan op. Broekers, Waterlanders, mensen uit de stad die de weg hierheen kennen: aan een lange tafel vraagt niemand zich af of hij er wel bij hoort.

Geen kalkoen die vanaf het middaguur onder een vel folie staat uit te drogen, geen kerstbuffet met warmhoudplaten en een kaarsje ertussen. De keuken kookt met wat het seizoen geeft en zet het op tafel wanneer het zover is. Er komt wijn bij, en er komt een moment waarop iemand zijn riem stilletjes een gaatje losser doet.

Het eten is het skelet van de avond, niet de hoofdrol. Tussen de borden door zakt het tempo, gaan de stoelen scheef staan en blijft er iemand hangen bij de tafel naast hem. Dat mag. Daar is de avond voor gemaakt.