Filmhuis

Filmhuis Broek strijkt maandelijks bij ons neer met een doek, een projector en een zaal vol stoelen die allemaal dezelfde kant op staan. Geen bioscoopcomplex met zeven zalen, plakkerige vloeren en een kwartier reclame voor een automerk. Wel een dorpszaal die langzaam donker wordt en een film die iemand met zorg heeft uitgezocht.

Wat er draait loopt uiteen. De ene keer iets nieuws, de andere keer een oudere, kunstzinnige film die je alleen van naam kent. Filmhuis Broek stelt het programma zelf samen en houdt van afwisseling. Heb je een tip, dan luisteren ze.

Voordat de zaal ingaat, zit je in De Huiskamer aan tafel met een filmmenu voor je neus. Je schuift aan naast mensen die straks in het donker naast je zitten, en het gesprek gaat over van alles behalve de film, want de titel weet nog niemand.

Eten voor een film heeft iets ouderwets, in de goede zin. Eerst het bord, dan het doek. Geen wachtrij bij een popcornmachine, geen telefoon in je hand die trilt tijdens de eerste scène.

In de zaal zit een dorpsgenoot die elke maand op dezelfde stoel belandt, iemand die vanuit de stad is komen fietsen en iemand die eigenlijk alleen voor het eten kwam en nu blijft hangen. Het is geen filmclub met een leeslijst en een quiz achteraf. Het is Broek, in het donker, dezelfde kant op kijkend.

Kom je in je eentje, dan valt dat niemand op en toch iedereen mee. Er is altijd iemand om naast te zitten, en meestal iemand die het einde anders uitlegt dan jij het zag.