HBH Draait Door

HBH Draait Door is geen optreden waar je naar kijkt. DJ Emily zet haar spullen neer, draait de eerste plaat en vanaf dat moment is de zaal van de dansers. Geen lichtshow die je verblindt, geen dj die door de muziek heen praat over hoe hard je handen in de lucht moeten. Wel nummers waarvan je de tekst nog kent zonder dat je ooit hebt geoefend.

De lijn loopt van de jaren tachtig via de negentig naar de eeuwwisseling. Dat is een breed veld, en dat is precies de bedoeling: de ene plaat komt uit de disco, de volgende van de radio en de derde kende je alleen van een verjaardag bij iemand thuis. Het Huis heeft krassen in de vloer en verhalen in de muren, en er komen er die avond een paar bij.

Voor wie graag danst, en voor wie zegt dat hij niet danst. Voor buren die elkaar al de hele week niet spraken en hier toevallig naast elkaar aan de bar belanden. Voor mensen uit Broek, uit Waterland en van verderop: niemand hoeft zich af te vragen of hij er wel bij hoort. En alléén voor iedereen.

Je kunt ook gewoon komen zitten. Een glas, een gesprek dat je halverwege moet herhalen omdat de muziek eroverheen gaat, en tussendoor een rondje over de vloer als er iets voorbijkomt wat je niet kunt laten liggen. Alles kan. Zelfs niks.

Het begint meestal rustig. Een paar mensen bij de bar, een enkeling die alvast met zijn voet meetikt, en dan komt er een plaat langs waar de hele zaal hetzelfde van vindt. Daarna gaat het vanzelf. Emily kijkt de zaal af en draait naar wat er op dat moment gebeurt, niet naar een lijstje dat ze thuis heeft uitgeprint.

Tegen het eind staan de jassen nog over de stoelleuningen en zingen mensen mee die anders nooit zingen. Dat is geen belofte, dat is gewoon wat deze muziek met mensen doet. Val vooral binnen.