Oud&Nieuw

De laatste avond van het jaar heeft iets scheefs. Het eten is op, de oliebollen liggen klaar, en dan zijn er nog een paar uren die nergens heen willen. Wij vullen ze met muziek en een volle zaal, in een huis dat toch al van het dorp is.

Dat laatste is geen praatje. Het Broeker Huis staat hier sinds 1775 met een voorwaarde in de papieren: het mag "nimmer anders dan ten algemene nutte van de burgers van Broek in Waterland" gebruikt worden. Meestal is dat een zin voor notarissen. Op oudjaar lees je hem gewoon als een uitnodiging.

Voor de buurvrouw die anders om elf uur de televisie uitzet omdat er niks aan is. Voor de vriendengroep die ooit bij iemand thuis begon en daarna nooit meer wist waar. Voor de dochter die voor de feestdagen terug is en binnen twee minuten weer haar oude klas tegenkomt. Voor de Amsterdammer die in Waterland is blijven plakken en het dorp nog aan het leren is.

Je hoeft niemand te kennen om binnen te lopen, en je kent er altijd meer dan je dacht. Het Huis is van het dorp. En alléén voor iedereen.

Geen aftelshow met een presentator die het jaar voor je samenvat, geen confettikanon dat om vijf voor twaalf afgaat. Wel muziek in de zaal, een glas dat niet lang vol blijft, en de kans dat je iemand tegen het lijf loopt die je sinds vorige zomer niet meer sprak.

Hoe de avond loopt, hangt af van wie er binnenkomt. De een zet als eerste een voet op de vloer en gaat er pas af als het licht aangaat. De ander blijft de hele avond aan dezelfde tafel plakken met dezelfde twee mensen en een gesprek dat nergens over gaat. Allebei goed. Dansen mag, staan en kijken ook.