SintSoos

De soos is een middag van koffie, kaarten en het gesprek dat daar tussendoor loopt. Deze keer komt er iemand langs die zelden zonder gevolg reist. Geen intocht met dranghekken, geen geluidswagen, geen kind op de schouders dat toch niks ziet. Wel een oude man die aanschuift bij mensen die al aan tafel zitten.

Het blijft de soos zoals de soos is. Er hoeft niets, er wordt niets van je verwacht, en niemand trekt je aan je mouw om mee te doen. Wie liever kijkt, kijkt. Wie zingt, zingt mee. En wie halverwege even stil valt omdat het liedje harder aankomt dan verwacht, zit daar ook goed.

De vaste gezichten weten de weg: dezelfde stoel, dezelfde partner aan de kaarttafel, dezelfde grap over wie er vorige week vals speelde. Om die kern heen is er ruimte, en die ruimte vult zich vanzelf. Wie voor het eerst binnenkomt en even in de deuropening blijft hangen, zit binnen twee minuten naast iemand die uitlegt hoe het spel hier gaat.

Het is een middag voor dorpsgenoten die het gezelschap goed kunnen gebruiken, en voor iedereen die weet hoe lang een dag thuis kan duren. Kom je met een rollator, met een arm van iemand anders of gewoon op eigen kracht, dan maakt dat voor de stoel niks uit. Aan tafel vraagt niemand waar je vandaan komt.

Neeltje Pater liet dit huis na aan de kerk met één voorwaarde: het mag "nimmer anders dan ten algemene nutte van de burgers van Broek in Waterland" worden gebruikt. Dat staat er nog steeds, en het geldt nog steeds. Een middag kaarten met de buren is precies het soort algemeen nut dat zij bedoelde, ook al had ze de pepernoten er waarschijnlijk niet bij verzonnen.

Dus staat er koffie, schuiven de tafels net zo lang tot iedereen zit, en loopt de middag rustig door tot het vanzelf ophoudt. Krassen in de vloer, stemmen door elkaar, een Sint in de deuropening. Zo zien wij een dorpshuis graag.