Het team staat klaar. De keuken draait, het krijtbord nog nat. Je loopt binnen zoals je bij je buurman binnenloopt — geen dresscode, zonder reserveringsbevestiging in je hand.

Biertje aan de bar. Aan tafel een fles wijn en een stuk paté met brood om mee te beginnen. De gerechten komen wanneer ze klaar zijn, niet wanneer de timer afgaat. Geen tweede zitting, geen haast, geen ober die om half negen vraagt of je de rekening wilt. Je zit hier zolang je wilt. En als het buiten donker wordt en het kaarsvet over de tafel loopt, bestel je misschien tóch nog een laatste glas.

Zo eten we hier. Niet omdat het bijzonder moet zijn — maar omdat dit gewoon is hoe het gaat in een dorpshuis dat toevallig ook restaurant is.