Kledingmarkt winter

Een kledingruilmarkt is een simpel idee: je levert in wat je niet meer draagt en je kijkt wat het dorp niet meer draagt. Geen etiketten, geen paskamergordijn dat halverwege blijft hangen, geen verkoper die vraagt of het al lukt. Wel rekken vol kleren met een leven achter zich, en hopelijk een tweede leven voor zich. De Huisgenoten zetten die rekken bij ons in het Huis.

September is de maand waarin de zomerkast eruit gaat en je merkt dat de winterjas van vorig jaar bij niemand meer past. Bij de een zitten de schouders te krap, bij de ander hangt hij drie jaar ongebruikt achterin. Hier komen die twee kasten elkaar tegen. Dat is de hele truc.

Ouders komen voor de kinderkleding, want kinderen groeien harder dan een kast bijhoudt. Maar het rek kijkt niet op een postcode of een maat: wie in Broek woont, wie er net is komen wonen en wie hier langs fietst en zin heeft om binnen te lopen, doet gewoon mee.

En dan zijn er de mensen die niets komen brengen en niets komen halen, maar die tussen de rekken staan te praten met iemand die ze anders alleen bij de brievenbus zien. Ook goed. Zo'n middag heeft ruimte voor allebei.

Je levert in wat jij of de kroost niet meer aantrekt, en daarna begint het snuffelen. Iemand houdt een trui voor je op die je zelf nooit van het rek zou halen, en precies die trui gaat mee. Bij de spiegel hoor je meningen die je niet gevraagd hebt, van mensen die je wel kent. Dat hoort erbij.

Wat je meeneemt is soms minder dan wat je bracht, soms meer. Een jas die nog een winter meegaat, een want die eindelijk zijn tweelingbroer vindt, of niks, omdat je vooral bleef staan om te kletsen. Val vooral binnen.