Enge beesten

Karlijn Snakenborg en Yannes van der Staay van Dragon Dronten komen met hun dieren naar Het Huis. Baardagamen, steppevaranen, koningspythons, een boa constrictor en Afrikaanse witbuikegels: geen plaatjes op een scherm, maar beesten op tafel, op een rustige ochtend in een monumentaal pand dat al eeuwen van het dorp is.

Karlijn leerde het vak in de dierverzorging en vertelt hoe deze dieren leven en wat ze nodig hebben. Waarom een slang bijt als hij zich bedreigd voelt, en waarom dat verder eigenlijk zelden gebeurt. Wat een hagedis eet, hoe warm het in zijn bak moet zijn, hoe oud hij wordt. Het meeste van wat eng lijkt, blijkt vooral onbekend.

Er zit geen stoerdoenerij in. Wie wil, houdt een dier vast en aait het over de rug. Wie liever vanaf twee stappen afstand kijkt, kijkt vanaf twee stappen afstand. Niemand duwt je een slang in je handen, en niemand kijkt raar op als je je hand terugtrekt.

Wel word je uitgenodigd om je grens een klein stukje te verkennen. Dat werkt meestal, want als het rustig blijft in de zaal, durft een mens verrassend veel. Vaak is het uiteindelijk de ouder die achterblijft bij de deur, terwijl het kind al bij het derde terrarium staat.

Na afloop krijgen de kinderen een reptielendiploma. Maar het echte aandenken is dat ene verhaal aan tafel, die avond: dat je een koningspython om je nek hebt gehad en dat hij koeler aanvoelde dan je dacht. Minder angst, meer nieuwsgierigheid, en een beetje respect voor een dier dat het doorgaans zonder moet stellen.

En anders houd je er in elk geval een ochtend aan over waarin je iets zag wat je nooit van dichtbij had gezien. Dat is voor een zondagochtend al meer dan genoeg.